***
Hudhudê şirîn-kelam xweş qasida zêrîn-perê,
Qet neanî ji me ra durû-lebê dêm-guherê,
Da emanet ko diçî tu di sera qed-er’erê,
Bikî teqbîlê yedê şahida simîn-berê,
Ey nesîmê seherê! Ma di mecala seherê,
Sed selaman bigihînî ji me wê leb-şekerê.
Dilbera şox û şepal bisk-qeseba şeng û kubar,
Zeriya ten ji sedef xunçe-leba sebze-uzar,
Bûyê gîsû tu dibê ‘enber e, dêm fesla buhar,
Hebeza qişt û rex û turre û zulf û qedê yar,
Nêrgiza nazik û ter ney-şekera mest û xumar,
Dêm-dur û le’lî-leb û muhteşem û mu’teberê.
Te bila qesd û xered bî Hecerûleswedê can,
Xet û xalan tu mede sed Hecer û Beyt û hecan,
Bi xena kengî ko hat ûd û rebab, çeng û keman,
Meşiha yara delal rabe here dest û piyan,
Asîtan û şibak û kulek û pencereyan,
Da bi miskînî û zarî tu bibûsî diberê.
Ey şehînşahê cîhan! Emrê bikî ser dibirrim,
Tu ne zullamî xusûsen ko segê xakê der im,
Wekû ber emrê tem e, zulmê çî ye tacê ser im?
Têkî bûm pêht û pereng, sohtiye cewrê cîgerim,
Ez bi wê qamet û bejnê li te sondê dixurim,
Bes ke ey padîşeha min li esîran xederê!
Te bi wan zulfê perîşan kir cîhan zîr û zeber,
Ji leb û le’lê şekerxayê te ye durrê guher,
Pertewa husn û cemala te ye ew şems û qemer,
Te bi wê nûra îlahî bir ji çehvê men ezer,
Tûzekê bîn bixwere, ta bikirîn kuhlê beser,
Li terîqa qedema dilberê, wê rehguzerê.
Dêma enwer, bi Xudê kim, wekû bedr e di felek,
Herdu qewsên te ne mihrab ji bo cumle melek,
Çi yeman in herdu çeşmên te yê sehhar û belek,
Bi serê zulfê te bend kir dilê uşşaqan gelek,
Dêmê bedr û eniyê zulfê li ser bûne helek,
Erqeman helqe û gerr dane li dora qemerê.
Gulbina baxê cemalê murxekî tûba mekan,
Padîşaha husn û anî seyyida hura cenan,
Tu yeqîn rûh û heyat î, beser û sem’ û rewan,
Cewherek ferd î tu cana, bilbilê şêrîn-zeban,
Ne bûyîn e, ne dibin wek te şepalê, di cihan,
Kî dîn mislê te sêmîn-ten û zerîn-kemerê.
Dilberê tîrek reşandî cegerê min, bê sebeb,
Weke bilbil bi fîxan im, her dinalim rûz û şeb,
Ji hebîbê seetek min ji wîsalê kir teleb,
Bi xedeb da ji fîraqê cehnemek pêt û leheb,
Ji ber ahên me dinê agir û dûd bit ne ecep!
Me di dilda heye narek ko disûjit seqerê.
Xusrewa padîşeha îro veda der Seba text,
Neşrê enwarê seadet ra digo “hatiye wext”,
Zihî îqbal û seadet hebbeza tali’ û bext,
Ku muşerref bûm bi dîna cebhet û noqte û xet,
Da bibînî senema min tu bikî xwe bide xet,
Bike telxîsê cewabê me ji vê muxteserê.
Ji firaqa te şepalê rûz û şeb em digirîn,
Em di hamûna firaqa te da haîm digerîn
Ne tûbî hemdem û mûnîs ji me ra kû û kerr în,
Bi Xwidê kî me ji beydaê firaqa xwe derîn!,
Qederek şefqe ji lutfa te temenna dikirîn,
Da me mehrûmî nedêrî tu ji lutf û nezerê.
Çi qeder bextê me yar e, ko di dil min heye yar’ek,
Xelet im haşa, ne yar e, ji evînê heye nar’ek,
Hem di nêv ateşê işqa te disojit wehe jar’ek,
Ji hebîbê re nivîsî şerha işqa xwe me bar’ek
Ma bi zehrê şekerî dostê bixûnit carek,
‘Erdîhala ko nivîsî me bixûna cegerê!
Bes bi giryê neke feryad, tu sirişkên xwe femal!,
Nebe me’yûs ji wîsalê periya şûx û şepal,
Misk û xalê bi wîsalê veîsand şem’ê şemal,
Subehê îd e û min dî bi du çehvê xwe hîlal,
Lew ko pur şefqe didêrit kerem û lutf û kemal,
Ah ji dest remz û surên wê dur û gewher-xeberê!
Hat ji nesrîn û gul û sumbul û wesla te bihin,
Çûme ser ava heyata te dihen hişk û tehin,
Ku me dî dêma te, êdî me nema hûş û zehin,
Çira derbên te delalê ji me ra her bicih in?
Bi Xwidê qet te di dilda ji Xwidê tirsê nehin,
Dikirî zilm û cefayê tu li min vê qederê.
Me ji işq û ji xeramê ji evîna te ye de’f,
Ceger û qelb û cesed rûh û rewan atêş e sirf,
Me ji ber derd û cefa û elem û zilmê ye ûf
Me ji zilf û bisk û xal û xet û dêma te ye ûlf,
Bisk û gîsû ji herîr in, qeseb in turre û zulf,
Ne ji kafûr e beden, xalî ji miska Teterê.
Da te Zatî elem û êş, zeriya hûrî-siriştî,
Da te sed rengê ‘ezabê enwera rengê feriştî,
Tiliyên sor û ‘eqîq yarê bi xûna te ye reştî,
Feyde nakit li te êdî ne tebîb û ne niviştî,
Paşê wan gezmeê çehvên te Melayî pê kuştî,
Ma xedengin dikirin qet li me êdî eserê.
***
Ji tîpên erebî bo kurdî:
Abdulkadîr Bîngol
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder